Στον ατελή επιφανειακό πολιτισμό μας, μέχρι πολύ πρόσφατα –στην Ελλάδα μέχρι την ημέρα που η Σοφία Μπεκατώρου μίλησε–, οι κακοποιητικές συμπεριφορές, η σεξουαλική κακοποίηση, η πιο νοσηρή καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτελούσαν το βρώμικο κοινό μυστικό της κοινωνίας μας και τον συγγνωστό φόβο κάθε γονιού για τα παιδιά του, από την ημέρα που έφευγαν από την προστατευτική αγκαλιά του.
Όλοι γνωρίζαμε, όλοι ακούγαμε για μεμονωμένα περιστατικά, όλοι επισήμως εκφράζαμε τον αποτροπιασμό μας και όλοι σύντομα αλλάζαμε θέμα συζήτησης. Οι λίγοι, που κατά καιρούς τόλμησαν να μιλήσουν ανοιχτά, αντιμετωπίζονταν με αισθήματα που κινούνταν μεταξύ οίκτου και δυσφορίας.
Η κοινωνία μας, μέχρι την 15η Ιανουαρίου 2021 και την εκδήλωση «Σπάσε τη Σιωπή – Μίλησε, Μην ανέχεσαι», που διοργανώθηκε στο πλαίσιο του προγράμματος του Συμβουλίου της Ευρώπης για την «Προστασία των Παιδιών στον Αθλητισμό», παρέμενε πεισματικά σε κατάσταση Άρνησης αντιμετώπισης του πόνου ψυχής των θυμάτων και της αχρειότητας των θυτών. Η συλλογική υποκρισία ήταν το πρόχειρο εργαλείο μας γι’ αυτό που μας ξεπερνούσε.
Περισσότερα…