Ένας κούκος δε φέρνει την Άνοιξη, μας θυμίζει όμως ότι είναι υπαρκτή, είναι εκεί και περιμένει. Ο Πρύτανης του ΑΠΘ είναι από τους τολμηρούς και προσηλωμένους στο δύσκολο έργο της ουσιαστικής διοίκησης ενός ΑΕΙ. Η σταθερή στάση που κρατά με βαρύ προσωπικό κόστος, δείχνει προς όλους την κατεύθυνση για την απαλλαγή από τη γάγγραινα που δηλητηριάζει τα ελληνικά ΑΕΙ.
Η λύση είναι επιμονή, πραγματική βούληση, ανάληψη ευθύνης και ρίσκου. Αυτό μας μήνυσε χωρίς λόγια και χωρίς τυμπανοκρουσίες ο κος Παπαϊωάννου. Για να προχωρήσει όμως και να μη μείνει ως φωτεινή εξαίρεση, θέλει πολλούς, θέλει τη συνεργασία της πανεπιστημιακής κοινότητας, θέλει την αρωγή της πολιτείας όπου, όταν και όσο χρειάζεται, θέλει την πλειοψηφία της κοινωνίας δίπλα. Για την ακρίβεια, μας χρειάζεται όλους.
Η αρχή γίνεται μέσα από τα ίδια τα πανεπιστήμια, τους ακαδημαϊκούς δασκάλους και επιστρέφει εκεί, διαπερνώντας το σύνολο της κοινωνίας αλλά και τον αέρα που αποπνέει η ίδια η χώρα.
Από τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των εκλογών για την ανάδειξη νέας ηγεσίας της δημοκρατικής παράταξης αναδείχθηκαν δύο σημαντικές παράμετροι που δεν είχαν επαρκώς αξιολογηθεί ούτε από τους συνυποψηφίους ούτε από την παράταξη, τελικά ούτε από τα άλλα κόμματα.
Η λιτή ανακοίνωση της προέδρου, η αποχώρησή της από την εσωκομματική εκλογική διαδικασία και η γενική συγκίνηση για την προσωπική της περιπέτεια, έστρεψαν τα φώτα πάνω στα τεκταινόμενα στο Κίνημα Αλλαγής. Όσο σκληρό κι αν φαίνεται, ο χρόνος είναι γενικά αδυσώπητος και ο πολιτικός χρόνος επιπλέον, ανθρωποφάγος.
“Όταν οι εκπαιδευτικοί παίρνουν τους δρόμους και το Υπουργείο Παιδείας ξημεροβραδιάζεται στα δικαστήρια, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση πάει περίπατο”.