Η λιτή ανακοίνωση της προέδρου, η αποχώρησή της από την εσωκομματική εκλογική διαδικασία και η γενική συγκίνηση για την προσωπική της περιπέτεια, έστρεψαν τα φώτα πάνω στα τεκταινόμενα στο Κίνημα Αλλαγής. Όσο σκληρό κι αν φαίνεται, ο χρόνος είναι γενικά αδυσώπητος και ο πολιτικός χρόνος επιπλέον, ανθρωποφάγος.
Την ανθρώπινη αγωνία, ήρθε γρήγορα να σαρώσει η πολιτική ανησυχία, σέρνοντας πίσω της αδημονία και προσωπικούς ανταγωνισμούς. Η ακολουθία αυτή είναι τόσο φυσιολογική όσο είναι παράλογη, ειδικά όταν υπερβαίνει τα όρια της σοβαρότητας.
Η ανάδειξη ηγεσίας σε ένα πολιτικό κόμμα δεν είναι προσωπική υπόθεση κανενός – οι υποψηφιότητες έχουν το νόημα των ιδεών και των προγραμμάτων που κομίζουν. Υπό την έννοια αυτή, το ελάχιστο ζητούμενο στην πορεία προς τις εσωκομματικές κάλπες, είναι η επίδειξη σωφροσύνης. Όταν αυτή, η τόσο σημαντική για το κόμμα μας και τη χώρα διαδικασία κοντεύει να προσληφθεί από τους πολίτες -και όχι άδικα- ως κοκορομαχία προσωπικής δικαίωσης ή εξασφάλισης, κάπου γίνεται ένα πολύ μεγάλο λάθος.
Σε μια εκλογική διαδικασία, όπου ο τύπος σώζει και διαφυλάσσει την ουσία, η απαρέγκλιτη τήρηση των καταστατικών διαδικασιών και η ισότιμη αντιμετώπιση όλων των υποψηφίων, είναι ταυτόχρονα προϋποθέσεις και αποδείξεις της δημοκρατικής λειτουργίας, αυτής που όλοι καυχώνται ότι σέβονται και περιφρουρούν.
“Όταν οι εκπαιδευτικοί παίρνουν τους δρόμους και το Υπουργείο Παιδείας ξημεροβραδιάζεται στα δικαστήρια, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση πάει περίπατο”.
«Ως καρικατούρα, νομίζει ότι αν μιμηθεί το ηχόχρωμα της φωνής του Ανδρέα Παπανδρέου, αν αντιγράψει συνθήματα και κάνει πρόβες της κινησιολογίας του, θα γίνει η μετενσάρκωσή του», επισημαίνει η βουλευτής Δράμας του ΚΙΝΑΛ Χαρά Κεφαλίδου για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, υποστηρίζοντας ότι κατ’ αυτό τον τρόπο προσβάλλει κυρίως τη νοημοσύνη των πολιτών.