Καλημέρα Παιδιά,
Εύχομαι να περάσατε όλοι όμορφα και ξέγνοιαστα το καλοκαίρι, αν και πολλοί από εσάς, φαντάζομαι οι μεγαλύτεροι, δεν απέφυγαν τις έγνοιες και τις υποχρεώσεις με μαθήματα και φροντιστήρια.
Είμαι σίγουρη πως έχετε βαρεθεί κάθε χρόνο την πρώτη μέρα της χρονιάς να ακούτε αν και τετριμμένες, αληθινές ευχές και νουθεσίες των μεγάλων. Δεν θα σας κουράσω. Άλλωστε τα περισσότερα απ’ όσα θα ακούσετε τα ξέρετε, τα έχετε μέσα σας, αλλά στην καθημερινότητα ξεχνιούνται.
Η Κυβέρνηση για μία ακόμη φορά πρωτοτυπεί. Αντί να καλέσει τους Ολυμπιονίκες στην Ολομέλεια της Βουλής υποβαθμίζει τη διαδικασία καλώντας τους στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων. Αποδεικνύει το πραγματικό της πρόσωπο.
Η Δημοκρατική Συμπαράταξη εξαρχής είχε ζητήσει να τιμηθούν οι Ολυμπιονίκες μας σε ειδική τελετή στην Ολομέλεια, όπως τους αξίζει.
Είναι κρίμα που η ιδεοληψία και η θεοποίηση της μετριότητας και της ελάχιστης προσπάθειας δεν την αφήνει να τιμήσει όπως αρμόζει σε αυτούς, που με προσωπική δουλειά και κόστος ζωής είναι αυτή τη στιγμή οι μοναδικοί πρεσβευτές μιας Ελλάδας αριστείας, άξιας για άλματα προόδου αντί για σάλτα μορτάλε!
Αγαπητέ Πρόεδρε,
Θερμά συγχαρητήρια για την επανεκλογή σας στην προεδρία της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης (ΕΟΚ).
Το αποτέλεσμα των αρχαιρεσιών και η δυναμική συμμετοχή των σωματείων στη διαδικασία αποδεικνύουν ότι η αξιοσύνη των προσώπων σε θέσεις ευθύνης, αναγνωρίζονται και τιμώνται.
Σας εύχομαι ολόψυχα και σε αυτή τη θητεία σας να έχετε όραμα και δύναμη να πραγματοποιήσετε τους στόχους σας ώστε η Καλαθοσφαίριση στην Ελλάδα να έχει το αύριο που της αξίζει.
Από την πλευρά μου ως υπεύθυνη του τομέα Αθλητισμού της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, θα βρίσκομαι στη διάθεσή σας για κάθε ζήτημα που θα μπορούσα να συνδράμω στο έργο σας.
Έφυγε για το μεγάλο ταξίδι του και μας άφησε φτωχότερους η σύγχρονη “αλογόμυγα της εξουσίας”.
Ο συγγραφέας της Μαύρης Γαλήνης γραμμένης σε χαρτοπετσέτες μέσα σε κελί φυλακής. Ο μεγάλος ερωτοχτυπημένος με τα Ομηρικά έπη, αφιέρωσε τη ζωή του και την αγάπη του στη γλώσσα μας.
Έφυγε σήμερα καταφέρνοντας τον στόχο του: να συγκρατήσει κάτι από τη νεανική αθωότητα, «…. που μας έκανε να πιστεύουμε ότι μπορεί να μη διορθώνονται τα πράγματα, αλλά εμείς να συμπεριφερόμαστε ωσάν να μπορούν να διορθωθούν».
Η μοίρα των επιγόνων και των μίμων είναι δύσκολη.
Ιδιαίτερα αυτών που ο γεννήτοράς τους σφράγισε με το όραμα και την δράση του την πορεία της χώρας.
Μεγαλώνουν στον ίσκιο μιας προσωπικότητας μοναδικής, φέροντας το βάρος της ευθύνης να πιάσουν την άκρη του νήματος και να συνεχίσουν.
Όσο πορεύονται κάνοντας κύκλους κλειστούς γύρω από αυτόν τον ίσκιο, όσο δεν τολμούν να ανοίγουν νέους δρόμους, θα παραμένουν καταδικασμένοι σε μια άγονη σύγκριση από την οποία πάντοτε θα βγαίνουν συρρικνωμένοι και χαμένοι.
Η μεγάλη παρακαταθήκη του Ανδρέα Παπανδρέου στις επόμενες γενιές είναι να σκέφτονται, να τολμούν, να οραματίζονται και να χαράσσουν την δική τους πορεία.