Ο άνθρωπος διαχρονικά είναι το πιο άγριο Θηρίο. Η “εξημέρωση” που έφερε ο πολιτισμός δεν εξαφάνισε τη φύση του, τον τιθάσευσε, τον εκπολίτισε, τον μαλάκωσε, τον άλλαξε. Παρ’όλα αυτά μέσα του συνυπάρχουν μαζί με το νου, τη γνώση, το συναίσθημα, τα πιο βίαια ένστικτα. Αυτά που στα πλαίσια διαμόρφωσης χαρακτήρα οι περισσότεροι μαθαίνουμε να ορίζουμε, να αναγνωρίζουμε και να τιθασεύουμε με επιτυχία αυτόματα.
Οι περισσότεροι, όχι όλοι και τις περισσότερες φορές, όχι πάντα. Είναι κάποιοι, μπορεί και φίλοι μας, μπορεί και δάσκαλοί μας, μπορεί πιο συχνά συγγενείς μας, η μάνα μας, ο πατέρας μας, το παιδί μας, που υπό συνθήκες ξαναγίνονται θηρία. Το ζήτημα είναι πολύ σοβαρό και πολύ εκτεταμένο. Οι δυνατότητες των σύγχρονων κοινωνιών για πληροφόρηση, μόρφωση, καλλιέργεια, ευκαιρίες λογικά θα έπρεπε να έχει περίπου εκμηδενίσει το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας.