Είναι αλήθεια μεγάλο, άμεσο και πιεστικό το ζήτημα της ασφάλειας και της εύρυθμης λειτουργίας των ΑΕΙ.
Το αντιλαμβάνεται ο κάθε πολίτης και όλοι όσων η κομματική τους ταυτότητα δεν έχει γίνει παρωπίδα. Συμφωνούν στην αναγκαιότητα γρήγορης νομοθέτησης από τη νέα κυβέρνηση, στο ζήτημα του Ασύλου. Όχι της κατάργησής του- όπως άστοχα έχει επικρατήσει- αλλά της προστασίας του.
Σαράντα πέντε χρόνια από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, σαράντα χρόνια από την είσοδό μας στην Ευρώπη, είκοσι χρόνια από την θεσμοθέτηση του Κώδικα Διοικητικής Διαδικασίας και ακόμη δεν έχουμε βρει ένα επαρκές μοντέλο αποτελεσματικής λειτουργίας του κράτους.
Είναι αναμφισβήτητο ότι η είσοδος της χώρας σε νέα φάση κανονικότητας είναι απαραίτητο να συνδεθεί με βαθιές τομές που έχει ανάγκη η Παιδεία. Το σύστημα εκπαίδευσης ταλαιπωρήθηκε, όσο ποτέ άλλοτε, από τους πειραματισμούς της προηγούμενης κυβέρνησης, με τους Υπουργούς Παιδείας να διαγκωνίζονται σε «κωλοτούμπες» ακόμα και δικών τους διακηρύξεων. Αρκεί να θυμηθούμε πόσες φορές ο κ. Γαβρόγλου εξήγγειλε την κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση, για να τις αναιρέσει την επόμενη ημέρα.
Αν το παιδί μου επέστρεφε σπίτι μετά από μια μέρα στην πανεπιστημιακή σχολή που φοιτά και στην οποία πέρασε μετά από άπειρες ώρες σχολείου, φροντιστηρίων, ή ιδιαίτερων και μελέτης, δαρμένο, τραμπουκισμένο και τραυματισμένο, θα θύμωνα; Θα εξαγριωνόμουν;
Οι σχέσεις Κράτους – Εκκλησίας ήταν, είναι και θα είναι πάντα αντικείμενο συζητήσεων, αναζητήσεων, βελτιώσεων. Και αυτό είναι αναπόφευκτο καθώς η χώρα μας εκσυγχρονίζεται – έστω και με δύσκολες φάσεις και πισωγυρίσματα, όπως συνέβη τα τελευταία χρόνια της κρίσης -, ενώ παράλληλα ενσωματώνεται στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, όλα αυτά τα χρόνια.